The Iranian Painter
Biography
|
Nami Petgar was born in Tehran in 1945. As a young child he painted and drew in the workshop of his father and uncle, who were famous painters of their day. He was first inspired by the realistic paintings of his teachers, and later gained remarkable skills in portrait painting. By the age of twenty, he had become expert in oil-painting techniques and had acquired enough experience to start his own workshop and classes in Tehran. Working on his own, Petgar abandoned traditional and conventional painting styles studying various different approaches, including impressionism and Postimpressionism. Yet he failed to find any one style an ideal visual means of expressing his immediate environment. He took no interest in the artistic mainstream of the day, i.e. modernism, and considered the academic art schools’ painting courses deceptive and misleading. Petgar’s main ambition was to study the folk arts of Iran and depict the nomad women’s colorful clothing, cradles and kilims. He also wanted to paint the landscapes of his vast country. His studies extended well beyond Western painting styles and techniques to Oriental and Indian schools of painting. Through his family’s acquaintance with poets, writers and musicologists, Petgar developed an interest in literature and mysticism, wishing to conglomerate these in his paintings as well. In 1966 Petgar set out on a five-year field study all over Iran learning about Iranian folk art and handicrafts. He painted some of his findings and published the rest in journals of art and culture, then left for Europe to visit museums and find out more about Western art. Upon his return, he produced a series of landscape paintings of mountains and deserts illustrating all his technical and theoretical discoveries. He wanted his paintings to be as unique as his fingerprints in representing his own character and identity. Meanwhile, he was experimenting with symbolic images such as trees, sky, curtains, windows, women, cloth, birds, books, musical instruments, etc. To Petgar these elements from daily life also carry spiritual and aesthetic symbolism. For instance, the portrait of a woman depicted with an overwhelming sense of her own mystery is the symbol of both a human and an angel, of beauty and love, silence and patience, life and death. Since 1981 Nami Petgar has been acquainted with one of the prominent international figures of mysticism, J. Krishna Murti. From Murti he has learned a great deal about self-knowledge and artistic creation.
Ali
Asghar Gharebaghi
1972, Tehran, Naghsh Gallery Group exhibitions:
1965, Tehran, Middle East Artists Exhibition, Turkish Embassy |
نامی پتگر در سال 1324 در تهران متولد شد و از همان روزهای کودکی در کارگاه پدر و عمویش که از نقاشان مشهور دوران خود بودند به آموزش طراحی و نقاشی پرداخت ، آغازگاه تجربه اندوزیهایش نقاشی های واقع گرایانه ی استادان خود بود و بعد ها در چهره پردازی نیز مهارتی چشمگیر به دست آورد . در بیست سالگی اغلب شیوه های رنگ و روغن را آزموده بود و آنقدر تجربه به هم آورده بود که کارگاه و آموزشگاه مستقل خود را در تهران دایر کند . این استقلال به مهنای رهایی از سنت های بازدارنده ی نقاشی هم بود ، منظره پردازی سنتی و متعارف رارها کرد ، به شیوه ی امپرسیونیست ها و پست امپرسیونیست ها گرایش یافت و به تجربه اندوزی در عرصه هایی که برایش تازگی داشت روی آورد . سبک های گوناگون را مطالعه می کرد اما هیچ یک را با بیان تصویری و تجسمی خود سازگار نمی یافت ، در اندیشه زبانی بود که با آن روزگار خود را روایت کند و به تصویر کشد . جریان های هنری و مدرنیسم کاذب آن روزها هم برایش گیرایی نداشت ، باید زبان و لحن نقاشی خود را پیدا میکرد . تحصیلات آکادمیک نقاشی را در هنرکده ها و نظام آموزشی رایج را نیز گمراه کننده می دانست و از این رو همه را رها کرد . میخواست به مطالعه درباره سنت های هنری و فولکلوریک سرزمینش بپردازد ، نقش های گلیم و گهواره و تن پوش رنگارنگ زنان عشایر را تصویر کند و چشم اندازهای سرزمین پهناورش را در نور تند و تابناک نقاشی کند . از راه مطالعه ، نه تنها با شیوه های نقاشی غرب ، که با مکتب های معتبر نقاشی خاور دور و هند نیز آشنایی یافته بود .آشنایی خانواده او ، به ویژه پدر و عمویش ، با شعرا و نویسندگان و موسیقی دانان آن روز او را به ادبیات و عرفان نیز علاقه مند کرده بود و میخواست همه ی اینها یک جا در نقاشی اش نمود پیدا کند . با چنین ذهنیتی بود که نامی پتگر پا در راه سفر گذاشت ، پنج سال برای مطالعه ی نقشمایه های ایرانی و کارهای دستی و فولکلوریک ، خطه های گوناگون سرزمین اش را از پاشنه در کرد و یافته هایش را یا به تصویر کشید و یا در مجلات فرهنگی و هنری به چاپ رساند . سپس برای تکمیل آگاهی های خود و بررسی هنر غرب و دیدار از گنجینه موزه ها ، راهی اروپا شد . نامی پتگر پس از بازگشت به ایران در سال 1352 به نقاشی یک سلسله چشم اندازهای کوهستانی و کویری پرداخت و تمامی تجربیات فنی و اندیشگی خود را در آنها منعکس کرد ، میخواست اثرش شکل دست خط او را داشته باشد و به همان اندازه تشخص و هویت داشته باشد . همزمان با اینها ، پرده های دیگری نیز نقاشی کرد که در آن ایماژهای نمادین همچون درخت و آسمان و پرده و پنجره و گلدان و زن و پارچه و پرنده و کتاب و ساز ... را نیز افزوده است . این عناصر ، هم بر حضور خود در زندگی روزمره تاکید می ورزند ، هم شکل و جلوه یی بیرونی به خود گرفته است ، به عنوان نمونه چهره زن در هاله ی پر رمز و راز خود ، هم نماد انسان است و هم فرشته ، هم زیبایی و عشق است ، هم سکوت و شکیبایی ، هم زندگی است و هم مرگ . نامی پتگر در سال 1360 با اندیشه ها و آموزه های عارف بزرگ جهانی ، کریشنا مورتی آشنا شد و از نظریات او درباره ی خودشناسی و آفرینش هنری بهره ی بسیار گرفته است . علی اصغر قره باغی
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
استاد علی اصغر پتگر |
Copyright (c) By namipetgar.com . All rights reserved© 2007