(( نقاشان معاصر با گرایش به تجرید مخاطبان خود را از دست داده اند ))                                                                                                                                                                                                                                                                           

«نامی پتگر» در سال 1324 در تهران متولد شد. وی ابتدا مانند استاد و پدرش علی اصغر پتگر، به شیوه واقعگرایانه، نقاشی می کرد.

تقریباً پس از پیروزی انقلاب اسلامی، واقعگرایی او در چشم اندازهایش، از ناتورالیسم تغزلی، به سوی گرایش به تجدید افت و فیگورهایش به نوعی بیان تمثیلی با حال و هوایی تغزلی و شرقی انجامید و همین ویژگی ها، آثار رنگ و روغنی او را از آثار فیگوراتیو غربی متمایز می کند. به مناطق مختلف کشور سفرهای زیادی نموده، هم از ویژگی های جغرافیایی متنوع و هم از هماهنگی های گوناگون رنگ های خالص در صنایع دستی این مرز و بوم، در آثارش تاثیر گرفته است. کمی  پیش از پیروزی انقلاب، نامی پتگر پس از بازگشت از یک سفر مطالعاتی در اروپا و بررسی موزه های معروف غرب، با پرداختن به خلق یک سلسله از چشم اندازهای تمثیلی و تغزلی، با برداشت از کوهستان های البرز مرکزی و حاشیه شمالی کویر ایران، دوره دوم آفرینش هنری خویش را آغاز کرد.

به بهانه برگزاری نمایشگاهی از آثار وی در نگارخانه الهه تهران گفت و گویی کوتاه با این استاد برجسته انجام داده ایم. در ابتدا کمی درباره سبک و نوع آثارتان صحبت کنید، با توجه به اینکه مخاطبان بسیاری را نیز جذب کرده است.

آثار فیگوراتیو معمولاً با 3 یا 4 قلمرو مشخص کار دارند. که شامل چهره، چشم اندازهای طبیعی و طبیعت بی جان می شود. آثار من در دو قلمرو است: چشم اندازهای طبیعت و قلمرو فیگوراتیوهای انسانی که خود شامل شمایل نگارها و کمپوزیسیون های 2 و 3 یا 5 نفره است. شمایل نگاری، شامل فیگورهای تک نفره ویژه ای می شود که هدف نقاش در آنها، نمایش شأن قدسی انسان در شهودی مدرن است. به عنوان مثال تابلوهای «سوره مریم»، «شمایل های شماره 1 و 2»، «کولی» و «پرده نشین» نمونه هایی از شمایل نگارهای این نمایشگاه هستند.

فیگورهای انسانی با کمپوزیسیون های بیش از دو نفر در این نمایشگاه کیفیتی راز و رمز گونه و عارفانه دارند که گشودن گروه مرموز آنها معمولاً به دست تماشاگر سپرده شده است. نقاش در این آثار به نظر می رسد که معمایی را در دنیای نقاشی در قابل فیگورهای انسانی مطرح می کند که پاسخ به آن مبتنی است بر تداعی های گوناگونی که مخاطران مختلف ممکن است داشته باشند. در شمایل نگاری ها، معمولاً از چسباندن ورق طلا در سطح بوم استفاده شده و در کمپوزیسیون های چند نفره، رنگ امیزی خالص و مکمل تصویر چشم گیرترین ویژگی آنها هستند.

چشم اندازها، پنجره هایی هستند گشوده به طبیعت شفاف، زیبا، با رنگ های جواهر گونه، پرداختی نفیس و جزیی نگرانه با حال و هوای تغزلی، که نوعی منظره سازی کاملاً شرقی را به ما اراه می دهند. منظره سازی که می توان گفت در چشم اندازهای نقاشان مکتب های گوناگون غرب سابقه مشابهی ندارند.

وضعیت نمایشگاه های فعلی، کار هنرمندان معاصر را در ایران چگونه ارزیابی می کنید؟

ترجیح می دهم که قضاوت کننده نباشم و قضاوت را بر عهده منتقدان، صاحب نظران و دوستان بگذارم. اما شکی نیست که هنرمندان معاصر، هر کدام به نحوی در قلمرو سبک خویش به خلاقیت هنری و غنی کردن نقاشی معاصر ما می پردازند. فقط می دانم که گرایش به تجرید در نقاشی معاصر باعث شده که کم کم خیلی از هنرمندان معاصر در لاک فردیت و عوالم بسیار شخصی خود فرو روند و مخاطبان خویش را از دست بدهند. نقاشی در ذات خود هنری است که اگر از انسان گرایی به طور کامل دست شویند، خود را گم می کنند و دیگر قادر نیستند که ارتباط ژرف و جامعی با مخاطب خود برقرار کنند.

لازنم به ذکر است که آثار این هنرمند نامی کشور در سایت نگارخانه الهه به نشانی www.elahe.net قابل رویت است.